Podróż do "Przylądka nadziei" Podróż do "Przylądka nadziei" to nie tytuł książki. Choć jej uczestniczkami były osoby, które dzięki swojej pasji, zaangażowaniu oraz wielkiemu sercu mogłyby być bohaterkami niezwykłej powieści. Powieści o przyjaźni, chęci pomocy drugiemu człowiekowi i o wielkiej przygodzie, która zwycięża nad chorobą.
Czym tak naprawdę jest "Przylądek nadziei" ? To Klinika Transplantacji Szpiku, Onkologi i Hematologi Dziecięcej Akademi Medycznej, która powstanie we Wrocławiu. "Fundacja na ratunek dzieciom z chorobą nowotworową" zbiera środki na budowę kliniki, której obecna katedra znajduje się w szpitalu na ul. Bujwida również we Wrocławiu. Jej stan techniczny pozostawia wiele do życzenia, dlatego do zbiórki pieniędzy na budowę nowej siedziby przyłączyła się 22 letnia Aleksandra Daukszewicz wraz z przyjaciółką Emilią Dudkiewicz. Ola jest niezwykłą dziewczyną, która mimo swojej choroby (dziecięce porażenie mózgowe) znajduje w sobie siłę, by pomagać potrzebującym. Podróż do "Przylądka nadziei" jest nazwą akcji charytatywnej (nie pierwszej w wykonaniu Oli), podczas której dwie przyjaciółki pokonały ponad 150 kilometrów jadąc z Poznania do Wrocławia na przysłowiowych "dwóch kółkach". Dlatego przysłowiowych, gdyż Ola jechała na rowerze trójkołowym co ułatwiło jej w dużym stopniu pokonanie tak dużego dystansu. Jednak największym motorem napędowym podczas tej przygody była jej przyjaciółka Emilia oraz wewnętrzne poczucie, iż nie może zawieść tych, którzy wierzą w jej sukces. Pierwszą miejscowością w jakiej zatrzymały się dziewczyny był Stęszew, gdzie podczas koncertu muzycznego zbierały środki dla fundacji. Kolejny przystanek oraz kwesta uliczna miała miejsce w Kościanie, a nastepnie w Śmiglu. Leszno z kolei zaopiekowało się "jadącymi nadziejami" organizując eskortę straży miejskiej do samego rynku, gdzie również odbyła się zbiórka pieniędzy. Jazda na rowerze okazała sie zbyt monotonna na dłuższym dystansie. Ola i Emilka postanowiły wziąść udział w "Biegu po plantach" organizowanym w ramach Dni Rawicza. Puszki z symbolem fundacji u naszych sąsiadów zza wojewódzkiej granicy ponownie, były zasilane złotówkami.
Jednym z punktów zaznaczonych na mapie podróży do "Przylądka nadziei" był Żmigród, do którego dotarły po pięciu dniach od wyjazdu z Poznania. Dzięki uprzejmości dyrektora Zespołu Placówek Kultury Roberta Korytkowskiego dziewczyny miały zapewniony nocleg na piętrze mieszkalnym żmigrodzkiej baszty "...w pierwszej chwili byłyśmy przerażone tym, że będziemy nocować na baszcie. Cieżko było nam sobie wyobrazić noc w takim obiekcie. Jednak byłyśmy bardzo pozytywnie zaskoczone przygotowanym apartamentem...". W piątek, 28 maja zatrzymały swoje pojazdy na terenie zespołu pałacowo - parkowego, gdzie w tym samym czasie organizowany był "Tropiciel" czyli nocny, przygodowy rajd na orientacje po Dolinie Baryczy. Była to wspaniała okazja do wejścia między uczestników z prośbą o wsparcie ich idei. Właściciel "Pałacyku, Galeri i Restauracji" w Żmigrodzie pan Przystuplak zaprosił realizatorki akcji charytatywnej na obiad, jak również zaoferował pomoc finansową. Kolejną miejscowością odwiedzoną przez podróżniczki była Trzebnica (tam kolejny nocleg), z której to do samego Wrocławia towarzyszyła im eskorta w postaci Feliksa Kondrackiego (trzykrotny rekordzista Guinnesa w jeździe rowerem) oraz dziesięcio osobowej grupy kolarzy. Peleton wsparcia po drodze zatrzymał się w Wiszni Małej, gdzie podczas organizowanego festynu miała miejsce kolejna zbiórka pieniędzy. Stolica Dolnego Śląska to ostatni etap wielkiej rowerowej wyprawy i ostatni "krok" w tygodniowej podróży ale z pewnością nie ostatni, jeżeli chodzi o pomoc drugiemu człowiekowi.
Dwie przyjaciółki potrzebowały siedmiu dni, by zrealizować jeden wspólny cel. Pomijając zbiórkę pieniędzy (po przeliczeniu przez fundację przekazanych środków ostateczna suma wyniosła 1313,16 zł), które są bardzo ważne, gdyż przyczynią się do powstania kliniki trzeba zauważyć nadrzędną idee. Ratowanie ludzkiego życia. Wszystkie akcje charytatywne, nie tylko ta podjęta przez Olę i Emilkę, dążą do tego, aby ludziom żyło się lepiej, i aby chore dzieci mogły się uśmiechać i cieszyć życiem poza szpitalnymi salami. Aleksandra Dudkiewicz pokazała innym, że warto zmieniać świat na lepsze, a dzieki jej akcji w serca wielu chorych została "wszczepiona" nadzieja na lepsze jutro. A takie z pewnością istnieje !
strony www:
www.strona-nadziei.com
www.przyladeknadziei.blog.onet.pl
www.naratunek.org
Mirosław Kłopotowski
|
