archiwum - 19 - luty

2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 2026

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12

spis treści

Działalność Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w Żmigrodzie

112-ratujemy życie!

Działalność Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w Żmigrodzie

112-ratujemy życie!

Poezja na co dzień

1 zdjęcieRozmowa z poetami Doliny Baryczy Mirosławem Owczarkiem i Katarzyną Georgiou.

Aleksandra Pytlińska: Jak zaczęła się Państwa przygoda z poezją i jakie ma ona znaczenie w Państwa życiu?

Katarzyna Georgiou: Poezja jest muzyką duszy. Płynie z emocji, z serca, a jeśli ktoś ma coś do przekazania, to się tym dzieli. Poeci w swoich przekazach stosują formę wiersza i prozy poetyckiej. Osobiście łączę w swoich książkach i prozę i poezję, bo czuję, że w ten sposób powinnam przekazywać treści, o których mówię, czyli o magii życia codziennego, o życiu w bliskości z naturą i szanowaniu naszych Braci Mniejszych. Podjęłam się pisarstwa w 2010 roku. Zaczęłam po prostu odczuwać taką potrzebę i zrozumiałam wtedy, co powinnam w życiu robić. Dlatego dzielę się teraz wszystkimi doświadczeniami z podróży, emigracji i nauk indiańskich.

Mirosław Owczarek: Dla mnie poezja początkowo była próbą radzenia sobie z przeszłością. Wiersze, pisane przez lata do szuflady, zostały odkryte i docenione przez wrocławską poetkę i wydawcę Elę Kołodziejczyk. Dojmujące wspomnienia przewijają się w pierwszym tomiku „Pod piórem anioła”. Niezwykłe spotkania i ciężka praca zaowocowały refleksjami nad rzeczywistością i nad pięknem przyrody. Prezentuję taką postawę w pozycji „Wiatr od Baryczy”. Budowanie samoświadomości, relacji, partnerstwo - o tym będzie kolejny tomik.

A.P.: Co chcą Państwo przekazać w swoich utworach?

K.G.: Staram się przekazywać piękno, bo coraz bardziej go brakuje w naszej rzeczywistości, w której panuje nieustanna pogoń za pieniądzem. Ludzie po prostu pędzą przed siebie i nie widzą piękna wokół, nie widzą piękna w sobie, a przecież jest to podstawa naszych relacji. Jeśli nie potrafimy uznać siebie jako osoby wartościowej, która ma się czym podzielić z innymi, a która potrafi zauważać małe rzeczy, to trudno jest w kontaktach z innymi.

M.O.: Mam podobną postawę. Nawet przy wysyłaniu życzeń świątecznych staram się je personalizować i piszę je, myśląc o konkretnej osobie. Później znajomi szczerze mi dziękują i mówią, że były to najładniejsze życzenia w tym roku. Nie mam określonego przekazu, jakim chcę dotrzeć do odbiorcy. Jestem wdzięczny za dar, że niemal w chwilę po tym, jak pojawia się pierwsza myśl, zapisuję na kartce, lub telefonie gotowy tekst. Później przychodzi refleksja nad tym „co autor miał na myśli”.

K.G.: Są różne bodźce i różnie się ten proces odbywa. Wiele wierszy napisałam właśnie w „chwilach” wstrząsu różnymi zdarzeniami. I też czasami robiłam to w sytuacjach, kiedy nie powinnam była. Kiedyś taki rodzaj transu przerwała mi cisza, a ja przypomniałam sobie, że jestem w klasie z trzydziestką dzieci. Prawdziwa praca nad wierszami zaczyna się jednak wtedy, gdy przed wydaniem selekcjonujemy je, żeby złożyć w jakąś sensowną całość, w pewnej myśli przewodniej. Wtedy zaczyna się również ten ból pisarza, ponieważ trzeba te wiersze trochę wyczyścić. Zmienić parę słów, sprawdzić pod kątem interpunkcji, stylistyki, wydźwięku emocjonalnego, bo przecież piszemy te wiersze dla ludzi, którzy w gruncie rzeczy nie wiedzą co nam w duszy gra, co nas poruszyło, więc ten wiersz w odbiorze musi do nich dotrzeć.

M.O.: Dokładnie. W Saloniku Trzech Muz we Wrocławiu, gdzie na warsztatach literackich pracujemy nad stylem, świętym przykazaniem są słowa Wisławy Szymborskiej: „Pisanie wierszy polega na skreślaniu”.

A.P.: Co stanowi dla Państwa inspirację, natchnienie?

K.G.: Wszystko. Życie wokół, spotkania ze zwierzętami, widok roślin, które zaskakują kształtami i niesamowitością form. Napisałam kiedyś wiersz o starych drzewach nad rzeką, które oplatały się wzajemnie, jak gdyby przez wiele lat zbliżając się ku sobie. Choćby ten jeden obraz był dla mnie inspiracją do podzielenia się pewnymi myślami, nie związanymi tylko i wyłącznie z tymi drzewami, ale i z przodkami i mądrością płynącą z przekazu pokoleniowego, rodowego.

M.O.: Dla mnie również przyroda jest źródłem natchnienia. Wiele tekstów zostało napisanych w czasie podróży od źródeł Baryczy do samego ujścia, ale też w pracy. Jestem rybakiem, więc kontakt z naturą mam na co dzień. Inspiracją może być wszystko. Rozmowa z nieznajomym, zasłyszane w radiu słowo, a innym razem refleksja w chwili samotności, smutku lub szczęścia.

A.P.: Jaki jest dzisiaj stosunek do poezji wśród młodzieży?

K.G.: Poezja zawsze była sztuką niszową, nigdy nie była dla mas. Ci, którzy kochają poezję, to czytają, przychodzą na spotkania i okazują swoje zainteresowanie. Zauważyłam, że stosunek do poezji w szkołach zależy od tego, kogo uczniowie mają przed sobą. Poloniści potrafią zabić poezję na samym wstępie, przedstawiając wiersze w czasie lekcji i zadając pytanie „co poeta miał na myśli”. Natomiast autor, który przychodzi i z pasją opowiada o swojej pracy i dobiera odpowiednie treści do poziomu młodzieży, która jest przed nim, potrafi zupełnie zmienić i tok myślenia tej audiencji, zainteresować poezją i spowodować, że są pod wrażeniem minionej lekcji i zaczynają dostrzegać walory poezji. Bardzo często mówię, że wierszy nie można rozpatrywać pod kątem tego, co poeta miał na myśli, bo uczniowie nie wiedzą, co tenże na myśli miał. Mają przed sobą tekst, w którym powinni znaleźć coś dla siebie. Młodsze dzieci także można zainteresować poezją, ale odpowiednio przedstawioną.

M.O.: Zostałem zaproszony do szkoły podstawowej na spotkania autorskie. Miałem do dyspozycji tylko tomik „Pod piórem anioła” i kilkanaście niewydrukowanych tekstów. Na miejscu uświadomiłem sobie, że to co mam, niekonieczne może zainteresować dzieci w tym wieku. Zdecydowałem wtedy, żeby przeczytać tomik od tyłu, zaburzając specyficzną kolejność wierszy. Zadziałało! Przez godzinę kilkadziesiąt dzieci w skupieniu wsłuchiwało się w opowieści o miłości, o rozstaniach, o wrażliwości na piękno. Nikt mi nie przerywał, nie szeleścił, ani nie zaglądał do komórki. O czymś to świadczy. Myślę, że poezja nie jest dedykowana, działa na emocje i uczucia...

A.P.: Jak wyglądają organizowane przez Państwa spotkania autorskie?

K.G.: Organizuję mnóstwo spotkań ponieważ piszę tak dla dzieci jak i dorosłych. Spotkania z najmłodszymi bazują na warsztatach literacko-plastycznych, podczas których czytam wiersze, rozmawiam o wyobraźni i pracy pisarza, a dzieci tworzą ilustracje różnymi metodami. Chodzę do szkół na wywiady autorskie. Młodzież przygotowuje się pod okiem nauczyciela i zadaje mi pytania, a ja w trakcie odpowiadania staram się również pokazać moją poezję, dobraną do treści wypowiedzi. Prowadzę także warsztaty z języka angielskiego na bazie książki „Funky Poems Treasury”. Organizuję koncerty poetycko-muzyczne z zaprzyjaźnionymi muzykami oraz prelekcję „Indiańską ścieżką”, podczas której opowiadam o naukach Indian z wyspy Manitoulin. Moja oferta jest bardzo bogata i nigdy nie narzekam na brak odbiorców, choć czasami są spotkania, na które przychodzi jedynie garstka ludzi. Dla mnie nie ma znaczenia czy jest ludzie duży, czy mało - zawsze powiadam, że mają być ci, którzy mieli być.

M.O.: Również chętnie biorę udział w wielu spotkaniach, jednak dla mnie problemem jest na przykład praca zawodowa. Czasem jestem zapraszany na poranne spotkania na przykład w szkołach. Zdarzyło mi się usłyszeć od szefa: „Zdecyduj się, czy ty jesteś pracownikiem, czy jesteś poetą”. Wtedy pozwoliłem sobie na żart, że pracownikiem się bywa, a poetą się jest od urodzenia. Dostałem wtedy wolne. Rzecz jasna nie wolno nadużywać zaufania tych, którzy mnie zatrudniają i tych, którzy mnie zapraszają. Problemem jest też współpraca z placówkami kultury, bo gdy idę do jednej z nich i mówię, że chciałbym zainicjować spotkanie poetyckie, nie mam odbioru. Być może poczuwają się w obowiązku zapłacić mi gażę, a nie mają na to funduszy, ale też tego nie wymagam. Ważny dla mnie jest kontakt z drugim człowiekiem, jego wrażliwością, wyrażoną czasem śmiechem, czasem ukradkiem wytartą łzą. Uwielbiam też na poczekaniu komponować dedykacje wpisywane do sprzedanych tomików. Co do samych odczytów oboje staramy się, żeby miały odpowiednią oprawę, czyli zapraszamy muzyków do oprawy muzycznej. Za każdym razem taki koncert wygląda inaczej.

K.G.: W ogromnym stopniu zależy to od władz i dyrektorów placówek. W szkołach od chęci nauczycieli. Ludzie władni do podjęcia decyzji dość często unikają rozmów w temacie spotkań autorskich lub w ogóle nie odpowiadają na propozycje takowych, czasem twierdząc, że nie mają środków na kulturę. Autor jest gotowy przyjść nawet i społecznie, proponuje daty tych spotkań i nadal niewiele z tego wynika. Nie wiem, co tak naprawdę stoi na przeszkodzie, bo przecież nie każdy wieczór jest zajęty i nie zawsze pieniądze są problemem. Obawy niektórych bibliotek przed brakiem frekwencji też do mnie nie przemawiają. Dla autora brak tłumu nie jest problemem. Brak zaproszeń jednak z terenów najbliżej domu już tak. Gdy jest się mile widzianym na terenach odległych od domu i zapraszanym w różne regiony Polski, to martwi fakt, że lokalnie nie korzysta się z naszych możliwości i zasobów twórczych.

A.P.: Dziękuję za wywiad.

[PANEL PRAWY]