archiwum - 12 - maj

2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 2026

Harcerze z naszego Hufca na XVII " Przeglądzie Twórczości Artystycznych Zuchów i Harcerzy"

X Powiatowy Turniej Reportażu

Koko Prześladowca

Dźwięczny, niepohamowany śmiech mamy dobiegający z jej pokoju zakłócił moje ocze-kiwania na to, czy Katniss Everdeen zdecyduje się na zaufanie Peecie w trakcie 74. Głodowych Igrzysk. Chichot ten skutecznie zagłuszał rozterki bohaterki, wyzwalając przy okazji we mnie ciekawość poznania jego przyczyny. I to był właśnie ten moment, który mój Prześladowca wy-brał na wdarcie się do mego życia. Zawładnął moją świadomością. Właśnie wtedy dowiedziałam się, że rywalizację o miano hymnu naszej reprezentacji na Euro 2012 wygrał ludowy zespół Jarzębina. Od tej chwili nękała mnie podrygująca w rytm nowego hitu myśl, czy aby na pewno
na tę nazwę ten przebój zasługuje.

Wkrótce okazało się, że to nie tylko mój dylemat, gdyż utwór był na ustach wszystkich, dzieląc wyraźnie ich na jego zwolenników i zagorzałych przeciwników. Podobnie jak mama stwierdziłam, że rytmiczna, łatwo wpadająca w ucho melodia jest niewątpliwym atutem tego oficjalnego przeboju nadchodzących Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej, jednak kiczowaty tekst jest dla mnie nie do przyjęcia. Jedno było pewne, Koko Prześladowca zaczął mnie dręczyć swą wszechobecnością, nie mogłam się od niego uwolnić, choć nie schlebiał moim gustom muzycznym.

Kolejny zwykły dzień w szkole. Słoneczna pogoda przyciągnęła miłośników świeżego powietrza na dwór, mamiąc ich obietnicą wytchnienia. Również i ja udałam się wraz z koleżanką na szkolne podwórko w poszukiwaniu odprężenia wśród znajomych z klasy. Szybko dos-trzegłyśmy ich na jednej z ławek, więc podążyłyśmy w tamtą stronę. Już z daleka usłyszałam swego Prześladowcę i musiałam się mocno powstrzymywać, by nie zawrócić na pięcie i nie uciec, gdzie pieprz rośnie.
- Serio? - spytałam kolegów, gdy tylko do nich dotarłyśmy - Naprawdę wam się to podoba?
- Nie - roześmiał się jeden z nich, zaś drugi spojrzał na mnie, jakbym go mocno uraziła swoim pytaniem.
Z zaciekawieniem spytałam więc, dlaczego w takim razie tracą czas i energię na słuchanie tak żenującej piosenki, na wgranie której musieli przecież poświęcić trochę czasu. Odpowiedź w sumie mnie nie zdziwiła, stwierdzili bowiem, że zrobili to dla żartu, bo przebój polskiej reprezentacji na Euro 2012 to kompromitacja. Niby kompromitacja, ale „Koko Euro Spoko” tłukło mi się jeszcze przez jakieś dwie godziny po głowie.

Prosta odpowiedź mych kolegów zmusiła mnie do rozmyślań na temat fenomenu, jakim stał się hymn na Euro. Fenomen jest chyba jednak nieodpowiednim słowem na określenie tego, co dzieje się w telewizji i Internecie. Tuż po ogłoszeniu naszego narodowego hitu na Euro w całej Polsce rozgorzała zażarta dyskusja na temat jego wartości. I trwa ona do dnia dzisiejszego. Wzbudza kontrowersje, wypowiadali się w niej wszyscy - muzyce, politycy, eksperci z różnych dziedzin, sportowcy i przeciętni użytkownicy Internetu, bez względu na płeć czy wiek. Co ciekawe, wielu zdawało się być oburzonych wyborem (notabene dokonanym przez telewidzów) takiej piosenki. Pojawili się obrońcy, którzy tłumaczyli decyzję tym, że utwór sięga do korzeni, promuje polską kulturę i tradycję. Przeciwnicy przeboju kontratakowali, zaciekle kłócili się, twierdząc, że to raczej „wiocha” i „siara”. Cały naród kipiał opiniami - głównie tymi negatywnymi na temat „Koko Euro Spoko”, a twórców oskarżono nawet o to, że utwór jest plagiatem „Koguta” Wojciecha Killara wykonywanego przez zespół Śląsk od lat 70-tych XX wieku. Szybko wyjaśniono, iż to nie plagiat, a jedynie utwór inspirowany melodią ludową, stąd podobieństwo.
Analizując zachowanie społeczeństwa, zdaje mi się, że chyba wszyscy są zawstydzeni piosenką, lub automatycznie ją znienawidzili wraz z ogłoszeniem werdyktu jury i nikt, prócz nielicznych obrońców, jej nie lubi. Tymczasem hymn stał się fenomenem wśród moich rówieśników. Osobiście zaś męczył mnie i prześladował, gdy podczas przerwy szłam szkolnym holem lub siedząc w ławce, słyszałam melodię podśpiewywaną tuż obok.
Kilka dni po trefnym wyborze hymnu sprzyjające rozleniwieniu popołudnie zachęciło mnie do wyjścia na spacer z przyjaciółką. Siedząc na ławeczce pod blokiem, toczyłyśmy interesującą rozmowę o wszelakich nowościach filmowych. Nagle zza zakrętu wyłonili się nasi podwórkowi koledzy z podstawówki. Najstarszy z nich trzymał w ręku telefon komórkowy i podśpiewywał, a reszta mu wtórowała. Spojrzałyśmy na siebie z wyrazem niedowierzania, ale to działo się naprawdę. Mój Prześladowca znowu mnie wytropił!

Nowy przebój zdawał się podążać za mną krok w krok. Podśpiewywali go moi koledzy z klasy i z osiedla, wspominali o nim na lekcjach nauczyciele, słyszałam o nim wciąż w telewizji i radiu. Kiedy udało mi się już uwolnić od tej naprzykrzającej się piosenki i zbliżającego się powoli szaleństwa, nagle pojawił się przerywnik... w postaci mojego młodszego braciszka wesoło podśpiewującego „Koko Euro Spoko”. A jakże! Od niechybnej śmierci uchronił go prawdopodobnie fakt, że pod ręką miałam słuchawki, które szybko wcisnęłam na uszy, dzię-kując niebiosom za ich istnienie.

Natrętne „Koko Euro Spoko” wciąż za mną chodziło, aż w końcu postanowiłam stawić mu czoła. Zajrzałam na jedno ze znanych mi forów internetowych i zrozumiałam, że nie jestem odosobnionym przypadkiem. Wielu użytkownikom również zbrzydło słuchanie tego hitu, niektórzy się zdystansowali do niego, przestali reagować jakimikolwiek emocjami na nowe wieści o nim, a jeszcze inni - podobnie jak ja - obracając wszystko w żart, zaczęli zastanawiać się nad tym, w jaki sposób, nawet najbardziej niedorzeczny, skutecznie odseparować się od świata zewnętrznego na czas Euro rozgrywanego przy wtórze kibiców z polskim przebojem na ustach.

O szlagierze na Euro 2012 mogę z pewnością powiedzieć, że co się stało, to się nie od-stanie. Niewątpliwie nie można koło niego przejść obojętnie, poruszy każdego. Sądzę, że jak każdy chwilowy hit, tak i „Koko Euro Spoko” odejdzie wkrótce w niepamięć i uwolni mnie od siebie. A przynajmniej mam taką cichą nadzieję.

Oliwia Rogala
jest uczennica klasy II b Gimnazkum im. Macieja Rataja, interesuje się filmem i dziennikarstwem, jest redaktor naczelną gazetki szkolnej „Ratajówki”

[PANEL PRAWY]

archiwum - 12 - maj

X Powiatowy Turniej Reportażu

Oliwia Rogala jest uczennica klasy II b Gimnazkum im. Macieja Rataja, interesuje się filmem i dziennikarstwem, jest redaktor naczelną gazetki szkolnej „Ratajówki”

Oliwia Rogala
jest uczennica klasy II b Gimnazkum im. Macieja Rataja, interesuje się filmem i dziennikarstwem, jest redaktor naczelną gazetki szkolnej „Ratajówki”