archiwum - 14 - lipiec

2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 2026

Drzwi Otwarte dla wszystkich w Zespole Szkół Specjalnych w Żmigrodzie

Wspomnienia z wyjątkowej podróży

27 kwietnia 2014 r. to teraz jedna z ważniejszych dat dla katolików, a przede wszystkim dla Polaków. Mamy Świętego. Setki tysięcy pielgrzymów zjechało się w tym dniu do Rzymu, a miliony wiernych oglądało Mszę Kanonizacyjną przed telewizorami. We wszystkich większych miastach w Polsce można było zjednoczyć się z innymi przed telebimami transmitującymi Kanonizację z Rzymu. Setki autokarów już w piątek 25 kwietnia wyruszyło wraz z wiernymi w kulkunastogodzinną podróż na Plac Św. Piotra. Każdy chciał być blisko, każdy chciał poczuć obecność dwóch wielkich papieży, Jana XXIII i Papieża-Polaka Jana Pwała II. A jak to wyglądało od wewnątrz? Pytamy o to Marię Rybka, jedną z uczestniczek żmigrodzkiej pielgrzymki.

Minęły 3 miesiące od dnia kanonizacji. Czy wspomnienia są jeszcze żywe?
Mimo, że minęły 3 miesiące, wspomnienia są wciąż żywe, jakby to wszystko
było wczoraj. Ogromnie się ucieszyłam, kiedy dowiedziałam się, że jest organizowana
pielgrzymka do Rzymu. Co prawda miałam wątpliwości odnośnie trudów podróży
autokarem (jestem jedną z tych osób ciężko znoszących podróż autokarem czy samochodem).
Wyjechaliśmy ze Żmigrodu 25.04.14r. ok. godz. 6:00, żegnani przez rodziny i z błogosławieństwem Ks. Proboszcza Romualda Paszczuka.
Pielgrzymka była dobrze zorganizowana - Ksiądz Krzysztof Śliwa zadbał o naszą sferę
Duchową poprzez przepiękne msze plenerowe, różaniec prowadzony przez pielgrzymów, młodzież oazową umilającą czas pieśniami, ale i piosenkami przy wtórze gitary. Wspaniale przygotowany Pilot, dobrze wyposażony autokar, mili współtowarzysze.

Jak wyglądało oczekiwanie na kanonizację?
Pilot doskonale wiedział gdzie podjechać autokarem, by można było w miarę bez tłoku szybko dostać się pociągiem skąd będzie najbliżej do Placu Św. Piotra. W późnych godzinach
wieczornych ok. 23 przybyliśmy w pobliże Placu. Część pielgrzymów już wcześniej stwierdziła, że odłącza się od grupy i szuka sposobu dostania się na Plac Św. Piotra.
Ale mieliśmy się spotkać wszyscy przy Zamku Świętego Anioła już po kanonizacji ok. 14.
Nawet nie przypuszczałam, że mogę spędzić kwietniową noc zupełnie pod gołym niebem
ulokowana na chodniku, siedząca na krzesełku turystycznym w pobliżu rzeki Tyber, mając
przed sobą w oddali kopułę Pałacu Św. Piotra. Było tam wszystko co potrzeba do przetrwania
nocy w plenerze - telebimy, służby porządkowe łącznie z policją, wolontariuszami, służbami medycznymi, stoiskami z pamiątkami i żywnością, itp. Było bardzo dużo ludzi różnych narodowości z transparentami, flagami, charakterystycznymi chustkami czy czapeczkami ale nie da się ukryć, że najwięcej Polaków. Mówiono, że Plac otworzą o 5 rano, ale ok. 1:00 rozległ się okrzyk - „otworzyli” i czy chciałam, czy nie z tym tłumem ruszyłam do przodu by ugrząść w takim miejscu, gdzie nie było nikogo znajomego, tłum taki, że o rozłożeniu krzesełka nie było mowy i o powrocie też nie, bo ludzie z innych grup, by się nie zgubić, połączyli się łańcuszkami. Z ogromnym trudem i niebywałym wysiłkiem udało mi się stamtąd wydostać i wrócić do poprzedniego miejsca, które czekało dzięki Pilotowi pielgrzymki nie tylko na mnie, ale i na innych z naszej pielgrzymki. To były te niedogodności dla „ciała”. Czas mijał szybko, a od 5 napływały coraz większe rzesze ludzi. Ci, co już byli to się modlili, śpiewali, rozmawiali, spali. Znajomości nawiązywało się szybko, nie było bariery językowej, ludzie podchodzili do siebie z życzliwością. Około 8:00 zaczęto przedstawiać
życiorysy Jana XXIII i Jana Pawła II, ale co ciekwe, można było zauważyć, że nawet Włosi bardziej entuzjastycznie reagowali na Jana Pawła II.

Czy brak znajomości języka włoskiego nie był przeszkodą w przeżywaniu tak ważnej chwili jaką było ogłoszenie Polaka Świętym?
Ci bardziej zapobiegliwi mieli radia ze słuchawkami i słuchali w swoim języku. Ale tak naprawdę to brak znajomości języka nie był żadną barierą w przeżywaniu kanonizacji.
Jakoś tak to się odbywało, że nie sposób było nie wiedzieć, że to akurat ten moment.
Czułam ogromną radość, dumę z tego że jestem Polką i jestem w tym miejscu.

Agnieszka Rybka

[PANEL PRAWY]