Okiem socjologa - Życie i kres

My, ludzie, wiemy( choć staramy się o tym nie myśleć), że jesteśmy śmiertelni, że musimy umrzeć.
Niełatwo jest żyć z tą wiedzą. Gdyby nie kultura, byłoby to wręcz niemożliwe, to dzięki niej, mimo że ludzie umierają, ludzkość trwa. Kultura, wielki wynalazek człowieka jest skomplikowanym mechanizmem, który sprawia, że życie ludzkie, życie świadome własnej śmiertelności, staje się do zniesienia, na przekór zdrowemu rozsądkowi.
Ludzie tworzą sobie w tym celu rozmaite strategie. Najpowszechniejsza z nich to: wykorzenić z codzienności wszelką myśl o śmierci. Jedną z metod, która ma nam w tym pomóc, jest nieustanne
zaangażowanie w pracę; inną, rozrywki, które bez reszty mogłyby wypełnić nasz czas, nie zostawiając nawet jednej wolnej chwili - by nie dotarła do nas przypadkiem marność pozornie istotnych i niesłychanie absorbujących, bo pochłaniających czas i energię zajęć.
Śmierć zniknęła z horyzontu współczesnego człowieka, przestała być częścią ludzkiego losu; sprowadzona została do poziomu fatalnego wypadku, jak cegła spadająca nam na głowę z dachu. Wraz z usunięciem z naszych myśli perspektywy śmierci, która nie wpływa na nasze plany czy na zwykłe codzienne decyzje życie straciło swą wewnętrzną spójność. Żyjemy bez refleksji o końcu, aż nagle dziwnym zbiegiem okoliczności nie ma już żadnego nowego dnia.
Wyparcie lęku przed śmiercią nie dało nam jednak spodziewanego spokoju ducha. Miejsce lęku przed śmiercią zajął lęk przed życiem - ciągła pogoń za pieniędzmi, niezaspokojone pragnienie posiadania wciąż nowych rzeczy i kult ciągłego postępu, który sam w sobie jest, z mojego punktu widzenia, ideą pozbawioną celu i sensu.
Zatrzymajmy się na chwilę, zastanówmy nad tym, co naprawdę istotne. A tylko jedno jest w życiu naprawdę ważne - dawanie i przyjmowanie uczuć. Bądźmy dla siebie lepsi. Jesteśmy tu tylko przez chwilę, naprawdę.

Dr Krzysztof Sztalt
- adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, socjolog kultury, historyk idei, były Żmigrodzianin