Na zielonym szlaku

Wodne panny

Świtezianki, to grupa ważek, która swoje entomologiczne nazewnictwo zawdzięcza starosłowiańskim mitom. Według podań i baśni świtezianka jest wodną panną, czyli rusałką. Faktycznie, delikatny wdzięk tych kruchych owadów przywodzi na myśl wodne nimfy.
Czerwiec i lipiec, to pora kiedy dorosłe postacie świtezianek odbywają gody, pląsając nad rzekami i stawami. Składają one jaja na zanurzonych częściach roślin wodnych. Po pewnym czasie wylęgną się z nich larwy, które wyjdą na powierzchnię i przeobrażą się w uskrzydloną postać dojrzałą. W nowym wcieleniu będą żyły tylko jeden sezon, przeznaczony głównie na rozród.
W pogodny, ciepły poranek wybieram się więc nad Barycz z niezbędnym ekwipunkiem bezkrwawego łowcy - aparatem fotograficznym, wymiennymi obiektywami i statywem - którym obciążam swój terenowy rower. Po godzinie docieram nad rzekę. Południowe słońce zaczyna już mocno przypiekać, a na domiar złego pojawiły się komary. Na szczęście w nadrzecznych zaroślach kręci się mnóstwo pióronogów oraz świtezianek. Interesuje mnie gatunek zwany świtezianką błyszczącą (Calopteryx splendens) - samce mają skrzydła, odwłok i głowotułów ciemnoniebieski, natomiast samice odznaczają się metalicznym zielonym połyskiem i wyraźną siatką żyłek na przezroczystych, zielonkawo mieniących się skrzydłach.
Owady uwijajÄ… siÄ™ jak w ukropie i nie można ich Å‚atwo podejść. Nie dajÄ™ jednak za wygranÄ…, i ciÄ…gle uporczywie próbujÄ™ „upolować” Å›witeziankÄ™. W koÅ„cu po dwóch godzinach i wielu nieudanych próbach „pstrykam” kilka w miarÄ™ przyzwoitych zdjęć. Tylko w fotograficznym kadrze udaje siÄ™ na dÅ‚użej zatrzymać ulotne życie wodnych panien.

Tekst i foto:
Cezary J. Tajer