archiwum - 12 - październik

2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 2026

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12

spis treści

Polaku, czytaj-to nie boli!

Co tam słychać w Bargteheide?

Polaku, czytaj-to nie boli!

Co tam słychać w Bargteheide?

Tydzień z Lindą

Izabela Możdżeń ma 18 lat, od urodzenia mieszka w Żmigrodzie. Zna ją każdy uczestnik czy choćby obserwator życia kulturalnego naszego powiatu. Dziś jako solistka współpracuje z trzebnickim zespołem Come Back. Uczy się w XVII Liceum Ogólnokształcącym im. A.Osieckiej we Wrocławiu oraz w Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej we Wrocławiu na wydziale wokalnym. Śpiewa od najmłodszych lat, najlepiej odnajduje się w repertuarze muzyki rozrywkowej. Laureatka wielu nagród i wyróżnień, w tym I. miejsca w Międzynarodowym Festiwalu DilongStar w Słowacji, II. miejsca w XIX Przeglądzie Kultury Młodych 2012 w kategorii piosenki anglojęzycznej oraz III miejsce w ogólnopolskim konkursie „Bardzo wielka woda”. Ostatnio zajęła czwarte miejsce w Dolnośląskiej Lidze Talentów- konkursie organizowanym pod auspicjami Urzędu Marszałkowskiego we Wrocławiu. Ten tydzień spędza z Bogusławem Lindą i Elą Słobodą. Przeczytajcie, dlaczego.

WŻ: Masz czas na spacer, ponudzenie się czy zauważenie, że właśnie nadeszła jesień?
IM: Spacer czasami, nudzić się nie lubię, a to, że jest jesień wiem, bo rano, wychodząc o 6:00 do pociągu, muszę założyć ciepłą kurtkę. Generalnie mój dzień jest w całości wypełniony - szkoła, wielogodzinne próby, przedstawienia, no i korepetycje z mojej „ukochanej” matematyki. Ale ja lubię, jak się coś dzieje.

WŻ|: Od dawna piosenka i śpiew to twój świat. Jak to wszystko się zaczęło?
IM: Od dziecka wymyślałam sobie różne pasje. Byłam tancerką, łyżwiarką figurową, chciałam nawet tresować delfiny. Mniej więcej raz na miesiąc zmieniałam zdanie. Na szczęście rodzice to akceptowali i mieli wiele cierpliwości. Ale pamiętam, że od dziecka uwielbiałam recytować. Pierwszy raz wystąpiłam publicznie właśnie na konkursie recytatorskim, recytowałam wiersz pt. „Wiosna”, trzymając w ręku bukiet sztucznych stokrotek. Potem trafiłam na zajęcia wokalne w szkole podstawowej. Trafiłam na dobrych nauczycieli, którzy wychwycili moje możliwości i zachęcali do pójścia w tym kierunku. Później tato kupił mi gitarę na giełdzie we Wrocławiu, miał z tym trochę przebojów. I tak to się zaczęło...

WŻ: Jakie doświadczenia ze sfery „zawodowych piosenkarzy” już za tobą, czyli czego tak naprawdę uczy szkoła, a czego trzeba się nauczyć poza nią?
IM: Jestem w szkole muzycznej II stopnia na wydziale wokalnym. Szkoła uczy profesjonalnego warsztatu. Samemu trudno się tego nauczyć. Takie zajęcia, jak śpiew z interpretacją, dykcja z recytacją, praca z akompaniamentem, czytanie nut głosem, czy kształcenie słuchu dają naprawdę dużo. W szkole uczę się również grać na fortepianie. Mniej technicznych rzeczy trzeba nauczyć się samemu. Radzenie sobie z presją czasu albo radzenie sobie z nagłymi zmianami sytuacji na scenie - a to trzeba skrócić występ, a to mikrofon nie działa, coś trzeszczy lub płyta się zacięła. Lata spędzone na scenie dały mi pewnego rodzaju luz i cenne doświadczenie estradowe, bez którego moim zdaniem nie ma dobrego występu.

WŻ: Co czujesz, gdy stajesz na scenie?
IM: Że to właśnie jest to, co chcę robić w życiu. Czuję siłę, wiem, że to czas, w którym mogę wyrazić swoje emocje, poruszyć publiczność i coś przekazać swoją interpretacją. Trudno to opisać słowami.

WŻ: Muzyka to piękny świat. Co daje tobie?
IM: Odskocznię od matematyki (śmiech). Śpiew jest dla mnie najlepszym lekiem na załamkę. Wszędzie słyszę muzykę. Nawet jadący tramwaj jest dla mnie inspiracją do komponowania nowych melodii. Wiem, że to szalone, wiele osób się z tego śmieje.

WŻ: Słyszałam, że twoje zainteresowania to także piosenka musicalowa oraz sam musical.
IM: Tak, jestem teraz w klasie teatralnej i w związku z tym występuję w różnych spektaklach i musicalach. Musical pozwala łączyć muzykę z grą na scenie. Fajnie się w tym czuję. Miałam nawet okazję zagrać już na deskach Opery Wrocławskiej podczas obchodów 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego w spektaklu pt: "A źródło wciąż bije". W grudniu ten sam spektakl będziemy wystawiać w samym Gdańsku, w sali, gdzie odbywały się posiedzenia Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Już nie mogę się doczekać. W Centrum Sztuki Impart w spektaklu „Skrzypek na dachu” grałam śpiewającego upiora ze snu- Fruma Sarę. To był czad! Moja sukienka ważyła ponad 5 kilo!

WŻ: A teraz opowiedz o swoich najważniejszych osiągnięciach.
IM: Trochę tego rzeczywiście było. Zajęłam I. miejsce w Międzynarodowym Festiwalu DilongStar w Słowacji, II. miejsce w XIX Przeglądzie Kultury Młodych 2012 w kategorii piosenki anglojęzycznej, III miejsce w ogólnopolskim konkursie „Bardzo wielka woda”. Najświeższe jest pierwsze wyróżnienie w Dolnośląskiej Lidze Talentów. Ale dla mnie nie tylko zajmowane miejsca się liczą. Ważny był dla mnie występ z zespołem Come Back w Trzebnicy w ramach 48.Wrocławskiego Festiwalu Jazzowego Jazz nad Odrą. Ostatnio pan Arkadiusz Sikora zastępca dyrektora Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu zaprosił mnie na premierę filmu pt. „Mój pierwszy dzień”, który jest emitowany w TVP Wrocław. Miałam swój mały koncert inauguracyjny.

WŻ: Naprawdę bierzesz udział w warsztatach z wielkimi polskimi aktorami jak Bogusław Linda?
IM: W dniach 16-20.10 trwa I Festiwal Aktorstwa Filmowego im. Tadeusza Szymkowa. Jedną z atrakcji są profesjonalne warsztaty aktorskie dla młodzieży. I ja w nich uczestniczę. To fantastyczne doświadczenie! Rożnych technik aktorskich uczy nas Ela Słobodą, absolwentka Actors Studio Drama School New York, gdzie współpracowała z takimi sławami, jak Sylvester Stallone, Tom Hanks, Robert De Niro, a w Polsce znana z serialu „I kto tu rządzi”, gdzie gra Barbarę,. A z Bogusiem Lindą uczymy się, jak poprawnie pracować z kamerą i wcielać się w daną rolę. On jest naprawdę genialny i ma ogromne poczucie humoru. Czasami nie wiem, czy on w danym momencie gra, czy mówi na serio. Cieszę się, że mogę w tym uczestniczyć.

WŻ:W tym roku zdajesz maturę. Co dalej?
IM: To samo, czyli muzyka. Moje kroki zmierzają ku Akademii Muzycznej.

WŻ: Większość swojego życia śpiewasz. Kto był lub jest najważniejszy na twojej drodze artystycznej, bez kogo nie byłoby twojego dzisiejszego wizerunku artystycznego?
IM: Było wielu takich ludzi. Sama nie doszłabym tu, gdzie teraz jestem. Pierwszą osobą, która zauważyła moje możliwości głosowe był pan Krzysztof Szubert. Pamiętam ten dzień, to była 4 klasa, śpiewałam wtedy „Chodź, pomaluj mój świat” na lekcji muzyki. Skrzydła rozwinęłam w gimnazjum pod sterami pana Roberta Kolebuka. Jemu wiele zawdzięczam. Przede wszystkim pewność siebie. On to mnie dopiero męczył swoim perfekcjonizmem przy przygotowywaniu utworu. Dzięki niemu weszło mi to w krew. Pani Anna Rejda ze szkoły muzycznej nauczyła mnie profesjonalizmu. Ważni są rodzice, którzy od zawsze akceptowali moją pasję i nie próbowali wybić mi tego z głowy, choć wiedzieli, że to ciężki kawałek chleba. Dzięki chłopakowi Adrianowi nie musiałam się martwic jak i czym wrócę do domu po wielogodzinnych próbach. Ważne są dla mnie też koncerty, które dajemy wspólnie z Martyną Marek, żmigrodzką wokalistką. A moja siostra jest doskonałym krytykiem (śmiech). Korzystając z okazji, bardzo wszystkim dziękuję.

WŻ; Dziękuję za rozmowę.
IM: Ja dziękuję także.

Rozmawiała ES

[PANEL PRAWY]