archiwum - 05 - luty

2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 2026

Co tam słychać w Bargteheide? (część 19)

Przed kilkoma dniami otrzymałem najświeższą i dość pokaźną porcję artykułów z prasy lokalnej z okolic Bargteheide, miasta partnerskiego Żmigrodu. Jak zwykle w tej rubryce przedstawię Państwu najciekawsze z nich. Zapraszam do lektury.

W roku 2005 budżet miasta Bargteheide będzie musiał się obyć bez kredytów. Aby jednak zrównoważyć budżet bez zapożyczania się, musiano dokonać wielu oszczędności, cięć i przesunięć środków finansowych. Niektóre z planowanych wcześniej inwestycji musiano też odłożyć na lepsze czasy.

Jedną z konsekwencji przyjęcia przez miasto nowego planu zagospodarowania przestrzennego było usunięcie Centrum Młodzieży z ich dotychczasowej siedziby, która ma być rozebrana, a teren przeznaczony na nową zabudowę. Młodzieży zaproponowano w zamian przeniesienie siedziby do baraku. Wywołało to naturalnie protesty i działacze Centrum (które istnieje już od 20 lat) zorganizowali nawet marsz protestacyjny. Miasto jest wprawdzie skłonne do rozmów, ale w kwestiach finansowych rozkłada ręce: nie mamy pieniędzy, musimy oszczędzać.

W jednym z domów towarowych w Bad Oldesloe (niedaleko Bargteheide) przeprowadzono po raz kolejny akcję przyjmowania marki niemieckiej jako środka płatniczego. Kierownictwo sklepu wyszło ze słusznego założenia, że ludzie w Niemczech nadal mają w domach starą walutę i jeśli im się stworzy możliwości, to chętnie ją przeznaczą na zakupy. A dom towarowy zamieni je później w banku na marki. Akcja cieszyła się oczywiście dużym zainteresowaniem. Płacono starymi banknotami i bilonem, a jeśli była potrzeba wydania reszty, klient otrzymywał euro i centy. Kurs przeliczeniowy był taki jak w momencie zamiany waluty: jedno euro to 1,95583 marki.

Z obawy przed ptasią chorobą (tzw. chorobą Newcastle) zakazano organizowania w Bargteheide dorocznej wystawy drobiu, która ma już prawie trzydziestoletnią tradycję. Zakaz wydało ministerstwo i obowiązuje on w całym landzie. Oburzeni niedoszli wystawcy twierdzą, że ryzyko zarażenia jest minimalne i pytają, kto im teraz zwróci pieniądze zainwestowane w imprezę? Jedno jest pewne: na pewno nie ministerstwo...

Pewna była mieszkanka Hamburga, która niedawno przeprowadziła się do Bargteheide, otrzymała tuż po dokonaniu meldunku w miejscowym urzędzie telefon od samego burmistrza miasta, który grzecznie poprosił ją do siebie na rozmowę. Swojej zaskoczonej rozmówczyni oznajmił, że jest ona 14 000. mieszkanką miasta i w związku z tym otrzymuje kwiaty, dyplom i roczny karnet wstępu na miejski basen. Ten symboliczny gest miał podkreślić fakt niesamowitego rozwoju miasta w ostatnich dziesięcioleciach. Jeszcze w 1980 roku mieszkańców miasta było „zaledwie” 9694!

Trwa ostatni etap rozbudowy Gymnasium Eckhorst, do którego na wymianę młodzieży jeżdżą uczniowie z Gimnazjum im. M. Rataja. Budowane trzecie skrzydło ma być oddane do użytku na początku przyszłego roku szkolnego.

Mieszkańcy jednej z ulic Bargteheide zasypują burmistrza pismami, w których skarżą się na notoryczne przekraczanie przez kierowców obowiązującej na tym odcinku prędkości (strefa osiedlowa - 50 km/h). I rzeczywiście dokonane pomiary wykazały, że co czwarty kierowca jeździ tam za szybko. Burmistrz zażądał od policji podjęcia kroków, aby nieco zahamować ten proceder i pędzące przez osiedle auta.

Powodzeniem zwieńczona została akcja zbierania pieniędzy na fortepian dla Bagteheide. Akcja trwała dwa lata, bo też nie chodziło o jakiś zwykły fortepian tylko o prawdziwego Steinway'a, który kosztował 40 000 euro. Akcję prowadziło stowarzyszenie „Bargteheide kulturell” (Bargteheide kulturalnie). Teraz do miasta będzie można bez wstydu zapraszać dobrych pianistów.

Wybrał, przetłumaczył i komentarzem opatrzył
Robert Kolebuk (kolebukr@poczta.onet.pl)

[PANEL PRAWY]

archiwum - 05 - luty

Co tam słychać w Bargteheide? (część 19)

Wybrał, przetłumaczył i komentarzem opatrzył Robert Kolebuk (kolebukr@poczta.onet.pl)

Wybrał, przetłumaczył i komentarzem opatrzył
Robert Kolebuk (kolebukr@poczta.onet.pl)